Mijn Naam is Astrid van Poppel. Ik ben moeder van 2 dochters en 1 zoon en bonusmoeder van 2 dochters en 1 zoon, kinderen van mijn echtgenoot Marcel. Celine was mijn oudste bonusdochter:
De biologische moeder van Celine overleed in 2004 aan borstkanker. Aan moeders kant waren er diverse personen met een psychisch instabiele ontwikkeling. Waarschijnlijk had Celine vanuit deze vrouwelijke erfelijkheid een factor meegekregen. De impact van het ziekbed van moeder en het overlijden van haar moeder na een jaar was enorm groot. Waarschijnlijk is dit zo traumatisch geweest, dat daardoor de psychische instabiliteit verergerde. Celine was inmiddels 12.
Een jaar na dato kreeg ik een relatie met Marcel. Aanvankelijk reageerde Celine hier positief op, maar na een jaar ( inmiddels samenwonend) zorgde de verwarring rondom de hernieuwde gezinssituatie, voor nog meer instabiliteit bij Celine en begonnen er psychiatrische stoornissen naar boven te komen. In een psychiatrische behandelkliniek voor jong-volwassenen kreeg ze de verkeerde begeleiding, waardoor zij verder in de psychiatrie terechtkwam. Begeleid wonen, Wajonguitkering, therapieën, diagnoses die telkens anders waren, maakten dat Celine steeds verder in therapeutische wereld leefde, ver van de reële maatschappij. Inmiddels was Celine al in de 20. We konden niet meer écht tot haar doordringen en zagen dat Celine zich steeds minderwaardiger voelde, naast haar broers en zussen. Een nieuw appartement door ons hele gezin geverfd en gezellig gemaakt voor Celine en een hondje als cadeau, mochten niet baten in onze hoop tot weer een nieuwe start voor haar. Inmiddels was ze 30 jaar toen Celine aangaf dat ze zich had aangemeld bij de “levensbeëindigings-kliniek” zoals dat toen heette. Goedkeuring/ second Opinion etc…..Celine zou ergens eind 2021/ begin 2022 mogen overlijden. We hadden een half jaar om haar ( bonus) broers en zussen voor te bereiden op het einde van Celine. Vele prachtige gesprekken vanuit vragen van de kinderen volgden. Celine ging voor het eerst écht praten en uitleggen aan de rest, hoe zwaar haar leven was. We hebben haar “bucketlist” af kunnen vinken. Marcel ging elke donderdagavond naar haar toe om samen een schilderij van haar leven te maken, waarbij moeilijke gesprekken ontstonden. Voor ons als ouders was deze periode mega zwaar om alle andere kinderen te begeleiden naar dat moment van afscheid. Daarnaast vingen we regelmatig Celine op als het haar te veel werd en ze liever niet alleen bleef in haar appartement. Voor Celine was dit een nóg zwaardere periode, maar ze hield vol tot het einde op 3 maart 2022. Op haar verzoek hebben we s’ochtends bij haar pannenkoeken gegeten die we ter plekke gingen bakken. Ze stierf in de maand dat ze 31 jaar zou worden in de armen van haar vader, met alle broers en zussen en 2 vriendinnen om haar heen. Celine had iedereen van te voren nog apart gesproken en een brief gegeven. Heeeel intens!
Voor haar afscheid was de 24-uurskamer bij de Dela helemaal ingericht met schilderijen en andere werken van Celine. Daartussen lag zij opgebaard en iedereen die afscheid kwam nemen mocht een schilderij van haar uitzoeken. Hulde aan de Dela, die écht zó mooi met ons meedachten!
En toen de crematie: de grote zaal vól familie en vrienden van ons en onze kinderen. Onze 5 andere kinderen en 2 vriendinnen van Celine brachten haar naar voren. Allemaal in pak stonden we met ons allen om haar kist heen. Het afscheid was intens maar prachtig. We voelden ons allemaal gedragen door de vele familie en vrienden. We zijn Celine nog steeds intens dankbaar dat ze de weg van Euthanasie had gekozen…………speciaal voor ons, want voor haar was deze weg heeel zwaar.
EN TOEN WAS HET STIL……………..de wereld van anderen draaide door en wij vielen letterlijk stil….ik kon geen voet meer verzetten. Mijn lichaam stopte met functioneren: ik noem het maar een soort van “rouw- Burn-out” Dit heeft ruim 1 1/2 jaar geduurd met langzaam opbouwen naar weer werken.
We wilden anderen niet telkens belasten met ons verhaal; men begreep het toch niet, want niemand had hetzelfde meegemaakt!
Wat betekent de stichting voor mij?
Totdat ergens in juni 2022 onze buurvrouw op NPO 1 of 2 een interview zag met 3 MOEDERS die hetzelfde hadden meegemaakt en een stichting hadden opgericht: “IN LIEFDE LATEN GAAN”.
Marcel & ik hebben het programma samen terug gekeken en hebben gehuild……….heel hard gehuild! De herkenning maar zeker ook de erkenning voor ons als ouders was zó intens, maar ook zo fijn, dat we ons direct hebben aangemeld bij de stichting. Het eerste telefoongesprek volgde. Praten met een ouder die hetzelfde had meegemaakt maakte het zó bijzonder. We hebben zeker 1 1/2 uur gepraat met Ellen.
Omdat we hebben ervaren hoe fijn het is om met een ouder te praten, heb ik me vrij snel aangemeld als contactouder nadat Ellen ons dit vroeg. Dit doe ik nu bijna 4 jaar en het voelt goed om een luisterend oor te zijn voor ouders die nog in het traject zitten of het net hebben afgesloten. Het helpt daarnaast ook mij, in de verdere verwerking om het verlies van Celine.
Het leven weer oppakken
Ondanks dat ik ruim 1 1/2 jaar ,na het overlijden van Celine, lichamelijk weer moest opkrabbelen, kwam er naast het enorm verdriet en de leegte om het gemis van Celine, ook een soort rust over mij & ons: “Celine heeft nu de rust waar ze naar verlangde en wij hebben niet meer de dagelijkse spanning over het leven van Celine”. We zijn enorm dankbaar voor de extra verbinding binnen ons gezin die door Celine is ontstaan. Muziek, een praatprogramma, een film etc geven ons het zetje om te huilen. Foto’s en filmpjes waar Celine op staat vervullen ons met liefde.
Nog steeds vieren we de verjaardag van Celine met alle kinderen en inmiddels ook 5 kleinkinderen door samen pannenkoeken te eten.
Celine wilde dat we door zouden gaan met leven…. Ze had voor de toekomstige kleinkinderen al een schilderij gemaakt. We kwamen daar achter toen de kleintjes geboren werden……We voelen dat ook haar broers & zussen, Celine mee dragen in hun toekomst vanuit liefde. Marcel & ik genieten weer volop van het leven: We hebben een huis in Spanje waar we veel verblijven nu we met pensioen zijn. Ook in dat huis hangen schilderijtjes van Celine en de vlinders die we tijdens de vele wandelingen tegenkomen herinneren ons er aan, dat Celine altijd in onze gedachten én in ons hart is, waar dat we in de wereld ook zijn!
