Mijn naam is Diana Roeleveld. Ik ben moeder van twee mooie dochters.
Mijn oudste dochter, Jennifer, heeft een leven gehad dat voor haar erg zwaar was. Op haar dertiende kreeg zij de diagnose conversiestoornis (uitval van ledematen). Het begon met uitval van haar armen. Zij werd opgenomen in revalidatiecentrum De Hoogstraat, waar zij het gevoel in haar armen weer terugkreeg. Een paar weken later vielen haar benen uit en kwam zij in een rolstoel terecht, iets wat zij ontzettend moeilijk vond.
Jennifer is daarna van instelling naar instelling gegaan en heeft al haar energie gegeven om beter te worden, maar helaas zonder het gewenste resultaat. In die periode raakte zij ook depressief. In 2018 meldde Jennifer zich opnieuw bij het Expertisecentrum Euthanasie. Binnen enkele dagen stonden de psychiater en verpleegkundige op de stoep. Zij gingen akkoord met haar verzoek om haar leven te beëindigen. Haar fysieke toestand ging snel achteruit. Jennifer was opgelucht en zelfs blij toen zij het ‘groene licht’ kreeg. Ze zei tegen mij: ‘Mama, ik kan niet meer zo leven. Ik ben zo moe van het vechten.’ Aan het einde waren al haar ledematen uitgevallen. Op 29 juli 2019 hebben wij haar in liefde laten gaan.
Wat betekent de stichting voor mij?
Voor mij betekent Stichting In Liefde Laten Gaan heel veel. Mijn jongste dochter zei destijds: ‘Mama, ik heb een mooie website voor je gevonden.’ Ik ben direct gaan schrijven en kreeg al snel contact met onze lieve Bianca. Wat heeft zij mij geholpen. Ik kon alles vragen en alles zeggen. Niet veel later werd ik zelf contactpersoon. Het is zo waardevol om nu anderen te mogen ondersteunen die ook een kind hebben verloren aan psychisch lijden. Er zijn zelfs mooie vriendschappen uit ontstaan.
Heb ik het leven weer opgepakt?
Ik heb het leven weer opgepakt, al valt dat niet altijd mee. Jennifer heeft een prachtig bericht achtergelaten op een usb-stick, waarin zij mij toespreekt. Ze zegt onder andere: ‘Mama, ga je leven weer oppakken. Ik wil dat je weer gaat feesten. Je hoeft je geen zorgen meer om mij te maken.’ Dat is maar één regel uit haar verhaal, maar ik probeer me daar zoveel mogelijk aan vast te houden. Dat lukt niet altijd.
Ruim vier jaar geleden ben ik vrijwilligerswerk gaan doen in een hospice. Dat geeft mij veel energie en het is bijzonder en liefdevol werk om mensen in hun laatste dagen en weken te mogen begeleiden.
Hoe ga ik om met mijn verdriet?
Na het overlijden van Jennifer heb ik drie maanden begeleiding gehad van een lieve psycholoog. Ik ervaar veel vrede, omdat ik weet dat mijn kind niet meer hoeft te lijden. De woorden die Jennifer heeft achtergelaten helpen mij om staande te blijven. Ik denk vaak aan haar. Ik heb gelukkig ook veel mooie herinneringen, die ik voor altijd zal koesteren. Het zal altijd moeilijk blijven.
