Mijn naam is Frank Kampert. Ik ben vader van twee dochters en een zoon. In 2024 hebben wij onze oudste dochter Elise in liefde moeten laten gaan, nadat zij ruim twintig jaar heeft gestreden met haar innerlijke worstelingen.
Al op jonge leeftijd zagen we bij Elise gedrag dat niet paste bij haar leeftijd. We woonden destijds in België en hebben daar alles in het werk gesteld om te begrijpen wat er met haar aan de hand was en hoe we haar konden helpen. Dat betekende een lange weg langs huisartsen, scholen, begeleidingsinstanties, medische onderzoeken en psychologen.
Na onze verhuizing naar Nederland leek het een tijd beter te gaan, totdat Elise opnieuw een terugval kreeg. Een nieuw onderzoekstraject volgde, waarbij eerdere informatie helaas onvoldoende werd meegenomen. Elise voelde zich niet geloofd en raakte steeds verder verwijderd van zichzelf.
Het werd een lange en eenzame strijd met vele onjuiste diagnoses (epilepsie, aanstellerij, depressie), zelfverminking, gewelddadig gedrag, uithuisplaatsing, behandelingen, gedwongen opnames in klinieken, suïcidepogingen, gesloten afdelingen, isolatie, rechterlijke machtigingen, gedwongen medicatie en, 5 jaar verder, uiteindelijk begeleid wonen en de diagnose autisme spectrum syndroom.
Een periode van begeleid wonen gaf weer hoop, totdat veranderingen in de organisatie en financiering haar stabiele omgeving ondermijnden. Het onbegrip en het ontbreken van uitzicht hebben haar uiteindelijk gebroken.
Ondanks alle lieve zorgen van de begeleiders en haar naasten dreef Elise steeds verder weg richting een uitzichtloze depressie. Ze zag geen toekomst meer voor zichzelf en heeft in 2021 beslist dat het voor haar niet meer ging. Ze heeft ons gevraagd of we haar wilden laten gaan en we hebben haar daarin gesteund tot ze op 29 mei 2024 haar rust heeft gevonden.
Elise is 27 geworden.
Wat betekent de stichting voor mij?
In de periode rondom het afscheid van Elise kwam ik in contact met de stichting. Ik kreeg een buddy toegewezen die mij en mijn gezin met grote betrokkenheid en zonder oordeel heeft ondersteund. De vrijwilligers weten uit eigen ervaring wat ouders doormaken en boden een veilige haven in een uiterst moeilijke tijd. Dankzij hen kon ik overeind blijven om voor mezelf en mijn gezin te zorgen.
Uit dankbaarheid voor die steun, en om het afscheid van Elise extra betekenis te geven, ben ik toegetreden tot het bestuur van de stichting. Samen willen we er zijn voor ouders die steun nodig hebben in de zwaarste periode van hun leven.
Het leven weer oppakken
Ja, ik heb het leven weer opgepakt. Elise wilde dat haar leven zou stoppen, ze wilde niet wij zouden stoppen met leven. Dat besef heeft mij geholpen om bewustere keuzes te maken, zowel privé als professioneel. Ik probeer elke dag het leven te omarmen, mijn zoon en dochter te zien groeien naar de mooie mensen die ze zijn en het leven stap voor stap te nemen. Het is niet eenvoudig, maar elke dag is vooruitgang.
Omgaan met verdriet
Elke dag passeert Elise in mijn gedachten. Soms doet dat pijn, soms brengt het een glimlach. Ze zal altijd deel van mij zijn. Als vader blijft het gevoel dat ik haar niet heb kunnen beschermen tegen haar leed, haar verdriet, haar ziekte, ook al weet ik verstandelijk dat we alles hebben gedaan wat mogelijk was. Gevoel en verstand lopen niet altijd gelijk.
Gelukkig wordt dat gevoel steeds minder omdat ik vrede heb gevonden in haar afscheid. Ze is uit liefde geboren, ze is uit liefde losgelaten en liefde neemt nooit afscheid. Haar lijdensweg is gedaan en ik troost me met de hoop dat ze de rust die ze zocht heeft gevonden.
